بگيران اش  را اطراف  خود گرد آورده و آن گاه به سوي  بوميان اين سرزمين،  كه در نهايت بي اختياري در برابرش به صف بوده اند؛ بانگ زده است! از آن زمان دغدغه حاكمين، ايمن ماندن از مقابله ي مردم وهمت مردم در ستيز با مسند نشين و شمشيرش صرف شده است· همين كه در اين تلاطم و نا آرامي مدام، هنوز زورق هستي ما بر آب مي رود، و بادبان اش برافراشته، خود محل حيرت بسيار است! اين كتاب ها دعوت به عبور نهايي از توحش هخامنشي و دعوت به جمع بندي عالمانه ي آن تجربه هاي تاريخي است كه پشت سر گذارده ايم· بد آمدن و بهتان زدن هاي باستان پرستان تهي دست، كورش پرستان و داريوش پسندان عقب مانده، و روشنفكران قلابي و دود زده ي كنوني و مهمل بافي هاي متنوع آن ها درباره ي صاحب اين گفتار، خردمندان اين سرزمين، جوانان نگران آينده و نسل در راه را، ذره اي از توجه به اين آثار باز نداشته و بازنخواهد داشت· با تذكرات مكرري كه شنيدم، ممكن نشد از مدخل كتاب نويسي اسلامي در قرون نخست هجري، با همان توضيحات پيشين عبور كنم، و آن چه را درباره كتاب الفهرست آورده بودم، معلوم شد كه براي عرضه منظورم، كه شكستن تنديس سردفتر كذابان كتاب نويس قرن چهارم هجري، يعني ابن نديم بود، ناكافي مي نموده است· در اين كتاب، از دريچه اي ديگر، به همان موضوعات بازگشتم و به گمانم هر ذهن سالمي، كه تزريق زهر تعصب آن را تخدير نكرده باشد، پس ازخواندن فصول جديد دراين باره، در توسل به اين سند ناسالم، كه مبناي گمراهي در فرهنگ و تاريخ اسلام و ايران است، دچار مكث و ترديد خواهد شد· در مجموع، گمان دارم به تر است گردش قلم درباره تاريخ ايران و اسلام و بررسي هاي قرآن شناسي را چند گاهي متوقف كنيم و به بازبيني هاي بنياني درباره تلقينات و باورهاي مانده از قرون نخست هجري، كه از قول يك سلسله راوي و محدث و مفسر و مؤلفان مجعول و مجهول، كه بخش پيش ازقرن سوم آن، همگي برخاسته و توصيه شده ي الفهرست ابن نديم است، بپردازيم· آن گاه شايد زبان تفاهم بيش تري به كار افتد، رگ هاي برآمده گردن به موضع خويش بازگردد و عقل و انديشه راهنماي همه ي ما شود

ناصر پورپیرار

خرد، آدمي را از تعصب دور مي دارد و عقل، داور نهايي هر برهاني است· اقوال مرده، كه از عصر هر نسل دورتر رود، به سنت مي گرايد و باور آن به مرور دوباره و به تأييد عقل زمان موكول است· قدرت آدمي در رد و نفي پذيرفته هاي پيشين، حضور سازنده و نوشونده ي او در هستي را تأييد و مفهوم «عصر» را تا مقدار سوگند خداوندي متعالي مي كند· در اين بازبيني هيچ استثنايي نمي گنجد و هيچ نامي مصون نيست· چنان كه نام آوران امروز، كه در عقل عصر ما موجه مي نمايند و ستوده مي شوند، بسا كه در آينده مقصر و منفور باشند· اين كتاب گامي به آستانه ي بازنگري به آن گروه از اقوال مرده ي تاريخي و فرهنگي است، كه به عمد و هدفمند، در قرن اخير، جان تازه اي در آن ها دميده اند و جادوگراني، با مقاصد مخصوص، مشغول مشاطه اند تا عجوزكاني سال خورده را، به صورت پرياني نوبلوغ درآورند! كتاب هاي من باطل السحر وسوسه گراني است كه صد سال است از زمزمه ي دروغ درباره فرهنگ وتاريخ ايران نمانده اند وانديشه ي عمومي را، براي سرگرمي، به تماشاي معركه اي برده اند كه پهلوان اش پنبه اي، اژدهاي اش كوكي و صحراي سرسبزش «شامورتي» است· بار ديگر خرد ملي را به تأملي درخورمي خوانم· اين گفت وگيرها اسباب لب ورچيدن باستان پرستان تهي دست ايراني نيست، كه اين جا و آن جا، نورسيده و معمّر، به اصطلاح عزاي ملي بگيرند و گويي عروسك و بازيچه هاي شان را ربوده باشم، پاي بر زمين بكوبند و دهن كجي كنند· كلام اين كتاب ها مي كوشد كهنگي را از هويت و هستي ايراني بزدايد و ابواب گفت وگويي را بگشايد تا بي نياز به رستم و مزدك و ابومسلم و زردشت و سلمان فارسي و انبوهي جعليات ديگر، معلوم كنيم كه بوميان ايران، صاحبان اصلي تاريخ و توانايي هاي اين اقليم اند، كه از پس كورش، هرگز صاحب اختيار ملك خويش نبوده اند و فرصت، امنيت و فراغت نداشته اند كه درباره تاريخ و فرهنگ سرزمين خويش گفت وگوي عالمانه كنند· از هخامنشيان به اين سو، برابر الگوي سنگ نگاره بارعام تخت جمشيد، پيوسته كسي، به عنوان نماينده ي شمشير خويش، بر مسندي نشسته، سهم