دهه ي  آن، از امپراتوري كنستانتين بزرگ،  عموي جوليان، تا مرگ جوليان در سي و دو سالگي، پايه هاي مسيحيت استوار شد، از يك زيبايي فراروال برخوردار است· ساختار فرهنگي و ديني امروزيان اروپا، چه نيك وچه بد، دست آورد رخ دادهاي آن روزگاران و مديون تلاش ويژه ي جوليان است· براي نام شهرها، بيش تر نام هاي امروزين به كار رفته مگر در جايي كه نام كهن، آشناتر بوده است· ارزيابي يكان هاي پولي آن هنگام بسيار گم راه كننده است ولي به گمان نزديك، هر سوليدي زر برابر ارزش پنج دلار بوده است· جوليان، پريسكوس و ليبانيوس كه بازگويان اين داستان اند، هر سه به يوناني مي نوشتند و بنا به گزارش هاي خود در زبان لاتين كم توان بوده اند ولي گه گاه واژگان لاتين را به كار برده اند· گوشزد پاياني بيانيه ي نام دار «تو پيروز شده اي اي جليل!» كه آن را گفته ي جوليان به حضرت عيسي (ع) مي دانند، هرگز درست نبوده و برساخته ي تيودورث است كه يك سده پس از مرگ جوليان مي زيست

گورويدال 

زندگي امپراتور جوليان جاي سخن بسيار دارد· سه دسته از نويسه ها و نامه هاي او همراه با گزارش هاي روشني از برخي نزديكان اش چون ليبانيوس و گريگوري ناصره اي بر جاي است· در پديدآوري اين نوشته، به آثار آميانوس مارسلينوس نيز بسنده نكرده ام· آن چه پيش روي است يك داستان با بنيان پيشينه شناختي درست است كه فقط گاه گريزهاي ناب داستاني دارد، مثلاً پيوستن پريسكوس در سرزمين گول به جوليان، تنها براي گسيخته نشدن سامان داستان ياد شده و روي داده است· اروپاييان جوليان را هماره به چشم قهرماني راز آميز نگريسته اند· تلاش هاي او براي سركوب كشيش هاي جاه طلب و سيطره ي كليسا و نوزايي فرهنگ يوناني (هلنيسم)، گيرايي رخ دادهاي زندگي اش را، دو چندان كرده و بدين روي، نام اش بارها در سده هاي مياني و بار ديگر در سده ي نوزدهم از ميان داستان ها و نمايش نامه هاي گونه گون سر مي زند· دو نويسنده ي بسيار ديگرگون چون لورنزو دومديچي (1449 ـ 1492) و هنريك ايبسن (1828 ـ 1906) درباره ي او نمايش نامه هايي نوشته اند· گذشته از زندگي پرفراز و فرود و افسانه گون جوليان، كشش روي دادهاي  سده ي چهارم ميلادي كه در خلال پنج