تعارف هاي پيشين درباره هخامنشيان به وسيله ي اين انتشارات عرضه مي شود· «پيامبران يهود با پيش گويي سرنگونيِ زودرسِ بابل و بازگشت يهوديان به سرزمين اصلي، هموطنان اسير خود را همواره اميدوار نگاه مي داشتند· ارمياي پيامبر در آغاز سده ي ششم پ· م· پيش گويي كرده بود كه گروه كثيري از «مادها» به همراه مردم اورارتو (آرارات)، مانايي ها (مِني) و اسكيت ها (اشكناز)، انتقام يهوه را گرفته، بابل را نابود خواهند كرد· ارميا با وجد ندا مي دهد : «نيزه ها را تيز كنيد و سپرها را برگيريد· خداوند روح شاهان ماد را برانگيخته است، زيرا هدف او نابودي بابل است…»· (كتاب حاضر، ص 92) درست همين نقل دندامايف از تورات پرده از تاريخ نويسي هدايت شده درباره هخامنشيان برمي دارد و به كمال معلوم مي كند كه اين تاريخ نويسي قصد اختفاي چه چيز را دارد؛ زيرا كتاب ارمياي نبي در موضوع حمله به بابل هيچ كلامي درباره «روح مادها» و يا خود «مادها» ندارد· تورات از مهاجمين بر بابل با عنوان اقوام شمالي ياد مي كند و آدرس آن ها را حوالي آرارات و درياي سياه مي آورد· دندامايف اسامي مستقيم تورات درباره محل قوم مهاجم بر بابل : آراراتي ها، مندي ها و اشكنازي ها را به پرانتزها منتقل، و براي انحراف خواننده، نام هايي را از خود جايگزين كرده است· همين نشانه ها سعي دندامايف و همآوازان با او درباره ي انحراف درتاريخ شرق ميانه را آشكارمي كند· دندامايف همچنين درباره زمان پيش گويي ارميا هم نادرستي مي كند، زيرا در «آغاز سده ي ششم» پيش از ميلاد هنوز بخت النصر اورشليم را تصرف نكرده بود كه ارميا درباره فروريزي بابل و بازگشت اسيران يهود چيزي را پيش گويي كند!

 ناصر پورپيرار

قبيله هاي پارسي حوالي آغاز هزاره اول پيش ازميلاد، استقرار تدريجي خود درنواحيِ منطبق بر استان كنوني فارس را آغاز كردند· اين نام، معرّب شكل كهن آن، پارسَ است كه خود، اطلاق مشترك مردم و سرزمين پارس ها و نيز پايتخت آنان، پرسه پُليس بود· نام «پرشيا» نيز از پرسيس، گويش يوناني پارسَ برآمده است· نام امروزي و رسمي كشور، نخستين بار به صورت آرين در كتاب «اِراتوس تِنِس»، نويسنده يوناني سده سوم پ·م· ثبت شده است· خود نام «ايران» برگرفته ازعبارت ايراني كهنِ آريانام دهيونام به معني «سرزمين آرياها» بوده، و از اين رو به كشور اطلاق شده است كه پارسيان ومادهاي ساكن درفلات ايران، خود را «آريايي» مي خواندند»· (كتاب حاضر، ص17) اين سر آغاز كتابي است كه پيش رو داريد· دندامايف در ورود به موضوع هخامنشيان وپارس ها، پس ازلااقل يكصد سال تلاش براي شناخت هخامنشيان، هنوز هم جز همان اوهام برگرفته از اوستا و تصورات مهار نشدني خاور شناسان ديرين و نوين مطلبي براي گفتن ندارد، اشاراتي كه تماماً و به كلي از تكيه گاه اسنادي محروم است· خواننده كاملاً حق دارد كه پس از خواندن اين پاراگراف آغازين، كتاب را با دل زدگي كنار گذارد و به همان افسانه هاي پيشين درباره هخامنشيان بسنده كند· با اين همه، از آن كه دندامايف، در دهه آخر قرن بيستم، كوشيده است تا ازتعبيرات ديرين درباره هخامنشيان اندكي فاصله بگيرد و توضيحات و توجيهات تازه اي براي ابهامات ناگشودني تاريخ هخامنشيان عرضه كند؛ كتاب مستمسكي براي عرضه مي يابد· گرچه توسل دندامايف به خرد نوين، در كتاب حاضر، از سطح به عمق نمي رود، ولي همين اندازه ترديد كه دندامايف در صحت برخي از مسلّمات پيشين هخامنشيان نشان مي دهد، براي ما نيز موجب و منطقي براي انتشار اين كتاب فراهم آورد و از آن كه بر شناخت قبيله كورش چشم اندازهاي قانع كننده ي تازه تري گشوده شده است، گمان ما بر اين است كه اين آخرين بياني است كه از